Op de blog van Astrid kwam ik deze leuke actie tegen. Ik doe bijna nooit mee, maar een mooi pietenpakje voor de Baby Born kan ik niet weerstaan :-). Ze heeft een nieuwe site:
Astrids Atelier. Hier zijn deze pietenpakjes ook te koop. En nog veel meer leuke dingen!
1 opmerking:
Hallo Isabelle,
Ramon is in zijn communicatie niet sterk. Vooral als er hem gevraagd wat hij ergens van vind (*)... of dat hij moet uitleggen hoe hij een bijv. een wiskunde-opgave heeft gedaan (*). Of als hij iets niet snapt of heeft gehoord naar de leraar te lopen om er naar te vragen.
Je merkt gewoon duidelijk dat hij heel visueel ingesteld is.
Hij praat ook niet over van alles wat, maar meer specifieke onderwerpen die hem heel erg interesseren...
(*) Hij gaat wel naar een speciale psycholoog om te leren hoe hij vragen van anderen moet aanpakken met die drukte in z'n hoofd. Want hij wéét het wel, maar hij heeft tijd nodig om het goede "vakje" te openen in z'n hoofd. Hij gaat wel met sprongen vooruit. Geeft zelf ook aan, als hij Daniëlle eerder nodig heeft.
Sinds de uitslag is er bij Ramon een soort van molensteen van z'n schouders gevallen. Hij weet nu wat hij heeft en dat maakt voor hem al een groot verschil. Hij kreeg daardoor rust, ging zich ontspannen en zei ook letterlijk... Ik bèn dus niet gek... gewoon een beetje anders en dat is niet erg.
Hij is er niet boos om dat hij het heeft, hij probeert aan ons ook veel duidelijk te maken wat er met hem gebeurt, hij is daar héél open in (gaat af en toe wel gepaard met stemverheffing en stampen, maar dat is best. Dat is zijn uiting van de opstapeling van de chaos om hem heen). Daarna zijn de stapels weg, weten wij weer wat meer, omdat wij steeds meer van hem herkennen... en dus kunnen ingrijpen zodat hij eerder gaat uiten (stampen, bij wijze van spreken) en dat werkt steeds een beetje beter.
Bij ons heeft zijn diagnose ook rust gebracht, omdat je nu weet welke kant je het moet zoeken.
We zijn nu aangekomen op het punt, merken we, dat zijn zussen (vooral Kirsten) verandering in onze benadering naar hem en naar hun toe zien... Dat heeft natuurlijk een reden en dat wilden we donderdagavond laten zien, omdat we eigenlijk niet goed konden overbrengen hoe het bij Ramon werkt. Kirsten zei gelijk... Aha! Bridget snapt wel dat Ramon het druk heeft in z'n hoofd verder nog niet, maar stapje voor stapje worden we een geheel. Waarin ook Ramon leert zich aan te passen als ik weer eens onderuit ga (onder de dekens in bed met medicijnen). Of dat Kirsten aan het puberen is en dat moet gewoon kunnen natuurlijk. Zo leren we allemaal van elkaar.
Pff het is een heel verhaal geworden...
Maar ik hoop wel dat Leonoor snel duidelijkheid heeft. Als je weet wat dat "anders zijn" is, dan kan zijzelf er wat mee en school ook.
Want hoogbegaafd is, weet ik inmiddels, niet makkelijker op een "gewone" school.
Een heel fijn weekend, groetjes Collie
Een reactie posten