Ja, het is officieel.... ik ben gehandicapt!!!
Ik heb net de GPK, ofwel de gehandicaptenparkeerkaart, opgehaald bij de gemeente. Het aanvragen vond ik heel erg heftig, maar het ophalen voelt als een opluchting. Een kleine boomschaar halen deed ik niet meer, want ik zag zo op tegen het stuk lopen. Nu nog wachten tot Welzorg belt voor de andere hulpmiddelen, de scootmobiel en de rolstoel, zodat ik weer lekker de deur uit kan wanneer ik dat wil!
Het huis gaat ook aangepast worden, maar daar komen nog mensen van de gemeente apart voor langs. De dame die de indicatie moest stellen vond een traplift niet voldoende. Ze begon over een gewone lift. Het zal mij benieuwen! We zijn allang blij dat we niet verplicht worden om te verhuizen naar een al aangepaste woning. Want waar vind je er eentje met 4 slaapkamers??
11 opmerkingen:
Kan me voorstellen dat dit allemaal heel heftig is. Sterkte en ik hoop dat je alle mogelijke zorg op maat krijgt!
Wat een hobbel zal de aanvraag voor je geweest zijn, maar mooi dat je nu weet dat je die afstanden niet hoeft te lopen. Dat jullie niet hoeven te verhuizen zal ook een opluchting zijn! Succes met alles!!
Groetjes Corinda
Fijn dat je nu een parkeerkaart hebt, die plekken zijn ook veel ruimer en staan niet ver van ingangen vandaan e.d.
Ik kan me voorstellen dat het allemaal nogal heftig is... Ik verzet me nog steeds tegen een fiets met hulpmotortje... Nu ben ik niet zo'n fietsmens, dus ik doe net alsof mijn neus bloed... maar eigenlijk... Nou ja... je zal het wel een beetje herkennen al die tegenstrijdige gedachtes.
Fijn dat je niet hoeft te verhuizen, want inderdaad huizen met 4 slaapkamers zijn zeldzaam... en je naaikamer is juist ook zo lekker ruim en nog niet zo lang geleden af gekomen. Voor mijn gevoel tenminste, maar de tijd vliegt nogal, dus het kan best langer zijn dan ik denk :-)
Groetjes, Collie
Ja, zo gaat het. In het begin is het heel confronterend, maar later denk je dat het gewoon een iets andere manier van leven is, die de dingen misschien wel soms ingewikkeld maakt maar toch zorgt dat je op eigen kracht verder kunt
Houd je sterk op deze weg
Quickie/Marieke
Je schrijft het luchtig op ,maar het is heel heftig voor je! Er zal een lange acceptatieperiode aan vooraf gegaan zijn. Maar gelukkig zijn al die hulpmiddelen er voor je.
Sterkte met alles.
groetjes Danielle.
Jeetje, kan me voorstellen dat het zo ineens wel heel echt wordt. Het zal ook wel heel dubbel voelen. Sterkte met alles en fijn dat je zelf merkt dat je hierdoor weer wat meer kan gaan ondernemen.
Groetjes Jeannette
Sterkte Isabelle en hoop dat je andere hulpmiddelen ook snel komen zodat je weer wat mobieler kan zijn.
Je positiviteit komt bij mij steeds weer heel krachtig binnen.
Geweldig. En wat fijn dat je straks weer lekker mobiel kunt zijn op de tijden die jij wenst/bedenkt.
Nu jullie huis nog; al zal het wel even flink rommel geven, bedenk dan maar dat het allemaal voor het "goede doel"is -:)
Isabelle,
Fijn dat je de moeilijke stap toch hebt genomen. Hulpmiddelen vragen is niet leuk, maar je bent straks weer veel mobieler. Een goede vriendin van mij had dit een aantal jaren geleden ook en heeft er nog steeds spijt van dat ze het zo laat had aangevraagd. Nu mistte ze veel dingen van haar kinderen. Het gaat nu gelukkig super ondanks haar beperking, maar dat je weer kunt doen wat je wil met hulpmiddelen heeft gezorgd dat ze superposititef is geworden. Laat dat een troost voor je zijn. Succes met alles.
Wat heftig zeg, maar goed dat je toch de stap gezet hebt. Kunnen gaan en staan, waar en wanneer je wilt geeft je zeker een stuk vrijheid. Ik hoop voor je dat alle aanpassingen thuis snel gedaan zijn.
Sterkte en groetjes van Janny.
Meid.... Schrik even van je verhaal! Ben een tijdje niet erg actief geweest op blogger.....en lees nu je verhaal (en bijbehorende diagnose...) gelukkig krijg je veel hulpmiddelen die je leven wat kunnen vereenvoudigen en gelukkig ken ik ook 'goede' verhalen met MS, maar het blijft dag voor dag leven en elke genieten van wat je kunt! Sterkte en groetjes! Astrid
Een reactie posten